مقالات برتر

گازهای طبی بیمارستان ها

سیستم های گاز های طبی بیمارستانی از مهمترین و حیاتی ترین تجهیزات در مراکز درمانی محسوب می شود و شامل سیستم تامین اکسیژن، هوای فشرده ، وکیوم مرکزی ، سیستم جمع آوری گاز های بیهوشی و سایر تجهیزات پایین دستی آن مانند منیفولد و لوله کشی ها و اوتلت می باشد.مدیران مراکز درمانی باید در تهیه، نصب ، راه اندازی، راهبری و نگهداری سیستم های گاز های طبی نهایت دقت را داشته باشند تا ضمن جلوگیری از هدر رفتن منابع مالی، تضمین لازم جهت تداوم در کارکرد و طول عمر بیشتر این نوع تجهیزات را برای مراکز درمانی مهیا نمایند.

هوای فشرده AIR:

از هوای فشرده در بخش های مختلف بیمارستان مانند بخش زایمان، نوزادان، اتاق عمل، درمانگاه و کارگاهدندان پزشکی ، آزمایشگاه ها و بخش های بستری استفاده می شود.در بسیاری از مواقع برای استفاده ی بیمار، با اکسیژن مخلوط می شود. هوای فشرده باید خشک و عاری ازباکتری و روغن باشد . از هوای فشرده برای ایجاد خلاء و به حرکت در آوردن دستگاه های پنوماتیک و سانتریفیوژ استفاده می شود.

منیفولد گازهای طبی:

منیفولد گازهای طبی یا به اختصار منیفولد، در بیمارستان ها و مراکز درمانی جهت مدیریت گازهای طبی استفاده میشود تا در صورت اختلال در منبع اصلی گاز، منبع رزو یا جایگزین را وارد خط اصلی کند. ساختار منیفولد (MANIFOLD) درسيستم مرکزی اکسيژن و بیهوشی شبیه یکدیگر است و شامل رگولاتورها و کنترل کننده ها، شیرهای دوطرفه میباشد که از دو گروه سیلندر اصلی و رزو تغذیه میشود.

اكسيد نيتروژن N2O:

اين گاز در اعمال بيهوشي استفاده مي شود. استنشاق اين گاز با مخلوط اكسيژن باعث بيهوشي مي شود و درجه خلوص آن بايد حداقل 99 % باشد. از ناخالصي های موجود در اين گاز می توان به منواكسيد كربن و اكسيدهاي بالاتر نيتروژن خصوصا N2O اشاره كرد. اين اكسيدها در غلظت هاي بيش از VPM 50 رفلكس تنفسي را از بين برده، باعث گرفتگي حنجره، سيانور و بالاخره مرگ مي شود.

دي اكسيد كربن (CO2):

غلظت اين گاز در مصارف طبي بايد 99 % باشد و ميزان غلطت گاز منواكسيد كربن در آن نبايد از PPM 10 تجاوز كند زيرا در غلظت هاي بيشتر اگر در مجاورت سلول های پوششی ريه قرار گيرد ايجاد مسموميت و خفگی مي كند.

اکسیژن O2:

اکسیژن را می توان از طریق تجزیه ی هوا تهیه کرد. ئاین گاز پرمصرف ترین گاز طبی در بیمارستان است و جهت ادامه ی حیات، در اکثر بخش های بیمارستان از جمله اتاق های بستری، اتاق عمل، اتاق مراقبت بعد از عمل (ریکاوری)، بخش مراقبت بیماران قلبی ، بخش نوزادان، بخش زایمان و اورژانس کاربرد دارد. این گاز از لحاظ انفجار و احتراق بسیار خطرناک است و واکنش آن با اکسیژن بسیار گرماده است.